Δεκατέσσερις μήνες, δύο ποδήλατα και χιλιάδες χαμόγελα Ημερομηνία:
Σήμερα 30/6/2026, 07:00 - Εμφανίσεις: 22
Ξεκίνησαν από το Ηράκλειο της Κρήτης και, 14 μήνες μετά, έφτασαν ποδηλατώντας στην Ιαπωνία.
Διέσχισαν πάνω σε δύο ρόδες το εμβληματικό Παμίρ, σε υψόμετρο άνω των 4.300 μέτρων, με την έλλειψη οξυγόνου να βαραίνει κάθε ανάσα τους.
Συνάντησαν πολέμους που τους ανάγκασαν να αλλάξουν πορεία, ποδηλάτησαν άρρωστοι επί ώρες μέσα στα βουνά του Τατζικιστάν, έστησαν τη σκηνή τους στον παγωμένο χειμώνα της Κίνας και άντεξαν το καυτό καλοκαίρι του Ουζμπεκιστάν με θερμοκρασίες που άγγιζαν τους 48 βαθμούς Κελσίου.
Κι όμως, όταν τους ζητάς να ξεχωρίσουν τι κρατούν από όλη αυτή τη διαδρομή, δεν μιλούν για κορυφές, χάρτες ή χιλιόμετρα.
Μιλούν για ανθρώπους.
«Τα χαμόγελα όλων αυτών των ανθρώπων που συναντήσαμε στον δρόμο.
Κάθε φορά που τους θυμόμαστε, η καρδιά μας ανοίγει και συγκινούμαστε», λένε.
Η 30χρονη Ζωή – Βασιλική Μπλετσάκη, με καταγωγή από την Καστοριά, είχε σπουδάσει Νοσηλευτική και εργαζόταν επί χρόνια στην Αγγλία.
Ο 36χρονος Αλέξανδρος Ελευθερίου από το Ηράκλειο, απόφοιτος Μηχανικός Περιβάλλοντος με ειδίκευση στην Τηλεπισκόπηση και τη Σεισμολογία, είχε αφήσει πίσω του την προοπτική μιας ακαδημαϊκής καριέρας «με καλές διασυνδέσεις και πολλές ώρες στον υπολογιστή» και είχε επιλέξει να εργάζεται εποχικά στον τουρισμό και στη συγκομιδή ελιάς.googletag.cmd.push(function() { googletag.display("300x250_m1"); });googletag.cmd.push(function() {googletag.display("300x250_middle_1")}) Το πιο εντυπωσιακό; Κανείς από τους δύο δεν ήταν ποδηλάτης.
«Ανεβήκαμε στο ποδήλατο τη μέρα που αρχίσαμε το ταξίδι», λένε γελώντας.
«Αλλά ο δρόμος είναι ένα μεγάλο σχολείο».
Σε έναν κόσμο που κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα, κυβερνάται από την τεχνολογία, τα deadlines και τον διαρκή ανταγωνισμό, εκείνοι επέλεξαν συνειδητά τον πιο αργό τρόπο μετακίνησης.
Έναν τρόπο που τους επιτρέπει να «ακούν» το σώμα τους και τις αληθινές τους ανάγκες, να συνδέονται με τον τόπο και τους ανθρώπους που συναντούν, να παρατηρούν.
«Υπάρχουν φορές που κινούμαστε τόσο αργά που ακόμα και μια πεταλούδα θα μπορούσε να μας προσπεράσε...